Nepal Verslag - o.a. Kathmandu vallei, Pokhara, Chitwan National Park, Helambu/Langtang-trekking

Op 2 september vroeg op om de bus naar Lhatse te zoeken en te halen. Met de taxi naar de plaats waar we dachten een minibus te kunnen krijgen. Gelukkig stond dat al een busje klaar en na het betalen van Y30,- p.p. en een half uur wachten tot het busje vol was, werden we in 4 1/2 uur naar Lhatse vervoerd. Wederom een mooie rit en erg leuk om tussen de locals te zitten. Bij het passeren van heilige plekken maakten ze weer en masse de bekende geluiden. Helaas regende het eerst wel nog even en lekte de bus ook boven de plek van Susanne, maar dat kon de pret niet drukken.
Vanuit Lhatse (4000m) eerst een wandeling naar de hotsprings 11 km verderop gemaakt. Onderweg slechts een lift kunnen krijgen van circa 3 km op een tractor vol met Tibetanen. Een heel gehobbel, maar heel leuk natuurlijk.
De hotsprings waren wederom niet bijzonder, dus maar weer door het prachtig landschap teruggelopen. Mooi uitzicht over de besneeuwde bergen en de goudkleurige gerstvelden. Wel erg stoffig en wanneer er een vrachtauto langskwam (gelukkig niet erg vaak) zag je helemaal niets meer door de enorme stofwolken.
's Avonds alvast geprobeerd een lift te krijgen naar Tingri of Everest Base camp voor de volgende dag, maar dat wilde niet erg lukken. Twee aardige welgestelde Nederlandse meiden die een hele jeep voor hun 2-en hadden wilden ons helaas niet meenemen. Dat was de enige optie die avond.
De volgende ochtend stopten tijdens het ontbijt een tiental trucks met achter op een kleine Henan Shaolin Si Minibus voor het restaurant. Ze bleken voor Kathmandu in Nepal bestemd en voor Yuan 50 p.p. mochten we mee naar Tingri en ze vertrokken meteen. Super dus. We konden helaas niet in dezelfde truck, dus gesplitst.
Mooi rit over hoge passen (>5.000) vol sneeuw, door riviertjes overspoelde wegen en her en der een nog niet geheel opgeruimde landslide.
Bij Shegar (New Tingri) twijfelden we even of we daar niet een lift naar Everest base camp moesten proberen te krijgen, maar we besloten ons geluk niet te grabbel te gooien en eerst maar naar Tingri te gaan. Daar we zo snel weg moesten 's ochtends hadden we ook helemaal geen eten en drinken bij ons om de eventuele uren wachten te overbruggen. De volgende dag hoorden we van de eerdergenoemde Nederlandse meiden dat er slechts een of 2 andere jeeps naar boven waren gereden, dus onze kansen waren ook heel erg klein.
In Tingri die dag verder geen lift naar base camp, dus wat rondgelopen en genoten van het uitzicht op de Himalaya. Opvallend in Tingri is dat alles met 2 benen tussen de 1 1/2 en circa 12 a 14 jaar het bedelen tot topsport verheven lijkt te hebben, de mensen absoluut niet kunnen hoofdrekenen (wanneer je bijv. iets besteld van 12+14+16 moeten het totaal worden uitgerekend op een rekenmachine en wanneer je met 100 betaald het wisselgeld ook weer), het personeel van restaurants gewoon op de banken van de eetzaal overnacht en je in elk restaurant moet afdingen.
De volgende dag een flinke wandeling gemaakt (circa 25 km) langs prachtige gerstvelden en hoge bergen met nog veel hogere bergen (o.a. Everest en Cho Oya) op de achtergrond. Wel heel armoedige dorpjes hier. 's Avonds genoten van de zonsondergang op het Himalaya gebergte: een geweldig gezicht.
De volgende ochtend verder gezocht naar een lift naar Base camp of richting Nepal. Binnen een half uur hadden we alweer een jeep die naar Nyalam ging. Dus maar richting Nepal. Wel even raar, na al die gammele bussen en trucks nu in een luxe jeep door het verlaten landschap, eigenlijk pastte het totaal niet.
Wederom een mooie rit langs een breed rivier dal, met vele fort-ruines, herders met hun kudde yaks of geiten en besneeuwde bergtoppen.
Nyalam (tibetaans voor "gateway to hell", voor ons "gateway to paradise") bleek een vreselijk deprimerende plaats te zijn, dus besloten maar te kijken of we verder konden naar Zhangmu (de grensplaats aan chinese zijde van de Tibet-Nepal grens). Eerst maar even lunchen, tijdens de lunch had Susanne meteen alweer een ander jeep geregeld, die na reparatie naar de grens zou vertrekken. Dat duurde nog circa een uur, maar toen konden we ons in een uur tijd via de adembenemende Bhote Kosi gorge van 3700 meter naar 2300 storten. Een fenomenale rit met vele haarspeldbochten, langs honderden watervallen en door veel bergbeekjes en ook dwars door watervallen heel. Prachtig zo'n stuk land waar de natuur nagenoeg vrij spel heeft, en de mens alleen haar best kan doen de schade te beperken. Helaas bleek ook deze auto niet waterdicht en gutste het water af en toe naar binnen. Adembenemend, maar desondanks kregen we door de enorme afdaling van 4400 meter (Tingri) naar 2300 meter ineens meer dan voldoende zuurstof in ons bloed. Zelfs het bergopwaarts lopen was een makkie in Zhangmu. Dit plaats ligt trouwens prachtig in de eerder genoemde gorge en is een smeltkroes van Tibetanen, Chinezen, Nepali en Indiaase handelaren. 
De volgende dag lekker rustig aangedaan. Eerst Zhangmu nog een beetje bekeken en later die ochtend de grens maar eens overgestoken. Een heel gedoe met vele formulieren en paspoortchecks. Vervolgens sta je in een stuk niemandsland en moet je maar zien hoe je de slechte bergweg van 8 km gaat afleggen. Gelukkig een lift in een truck gevonden. Arno moest het eerste stuk in de laadbak wegens gebrek aan plaatsen. Niet echt comfortabel maar wel een prachtig 360 graden uitzicht op de Bhote Kosi gorge. 

Eenmaal in Nepal al net zo veel formulieren en paspoortchecks. Hier ook snel een lift voor slecht 12 euro naar Kathmandu geregeld. Een rit van ruim 100 km die met de bus circa 5 a 7uur duurt en met het oude Toyota-tje slechts 3 uur.
Wel een enorme overgang vanuit Tibet: eerst de kale verlaten hoogvlakten en enorme bergpieken, nu ineens alles veel en veel groener en hele armoedige dorpjes met prachtig geklede mensen en veel kleurigere huisjes en ineens lijkt iedereen engels te spreken en je gewoon te begrijpen. Daarnaast lijken de kinderen die nog minder hebben dan in Tibet het fenomeen bedelen niet te kennen. Na drie kwartier rijden liep ons naïeve gevoel van dat het verkeer overal een chaos is, maar dat het altijd wel goed gaat een flinke deuk op, toen een te hard en te krap door de bocht rijdende bus ons hard in de flank raakte, waardoor het kleine toyota-tje ook nog tegen een paal langs de weg botste. Meteen circa 100 locals rond de plek des onheils, allemaal kijkend naar de schade en de discussie tussen de chauffeur en een enkele buspassagier die zich er mee bemoeide. De chauffeur noteerde het kenteken van de bus en zei dat alles goed zou komen. De auto kan na wat getrap tegen het vervormde blik gelukkig weer verder. Ook een geluk dat deze botsing midden in een klein dorpje plaatsvond en niet ergens op de bergweg langs een ravijn.
3 uur later dus in Kathmandu gedropped en wel in Thamel. Wow, dat is wederom een schok: wat een westerse bedoening: overal westers ogende restaurants, guesthouses, drugsdealers, internetcafe's, outdoorshops en boekwinkels. Het lijkt wel een soort Yangshuo (China) maar dat 20 a 30 keer groter. Wat alleen opvalt, is dat het aanbod veel en veel te groot is voor het relatief beperkte aantal toeristen wat hier rondloopt. Overal is het leeg, verveelt het personeel zich en klagen mensen over de slechte business. Van meerdere kanten horen we dat er ten opzichte van 2 jaar geleden een daling van circa 75% van het aantal toeristen is. Een drama voor de veelal toch al arme mensen (op internet lezen we net dat er vannacht weer 48 doden zijn gevallen bij gevechten, dat gaat lekker).
De volgende dag snel uit Thamel naar Freakstreet omgeving gevlucht, waar alles veel authentieker is en waar op dit moment slechts weinig toeristen zijn. Beetje rondgelopen door de oude straatjes, waarvan we niet goed weten of we ze nou mooi moeten vinden of niet: veel prachtige mensen en oude huisjes, maar zo donker en veelal zo vervallen. Daarnaast georiënteerd op trekkings.
's avonds op 22.30 uur komen we uit een internetcafe en is Freakstreet al pik en pik donker, nergens brand licht en er is niemand op straat. Nepalezen gaan kennelijk vroeg naar bed. Weer zo'n verschil met Tibet/China, waar altijd wel een winkel op is en altijd mensen op straat zijn. Morgen gaan we fietsten naar een festival in de buurt en overmorgen gaan we beginnen aan onze 8-daagse trekking in het Helambu / Langtang gebied. De toiletgeur die via het raam van het internetcafe naar binnen komt wordt ondragelijk en het is al 22.30 uur, dus we gaan maar eens richting hotel, waar iedereen waarschijnlijk alweer in bed ligt en de poort wel op slot zal zijn.

9 september 's ochtends op tijd op, snel naar fietsverhuur en op pad naar Pashupatinath voor het Teej-festival. In Kathmandu centrum was het lastig fietsen door de enorme drukte en de slechte wegen. De weg wisten we niet behalve dat we ten oosten van Kathmandu moesten zijn, dus maar richting de zon. Toen we eindelijk op bredere, betere en rustigere wegen waren, moesten we al snel rechtsomkeer wegens een wegafzetting door het leger. Er bleek een bommelding te zijn en de buurt werd ontruimd. Toen er op een paar honderd meter een harde knal klonk, zijn we maar gauw rechtsomkeer gegaan. Flink omgereden en ook enigszins de weg kwijt (voor zover we die wisten). Op een gegeven moment kwamen we steeds meer in prachtige rood met goude kledij gestoken vrouwen tegen. We gingen dus de goede kant op. Bij Pashupatinath liepen honderden mooi geklede vrouwen rond en stonden er nog veel meer in de warmte in de rij om de Shiva (in gedaante van Pashupati) tempel in te gaan. Het Teej-festival is een festival voor vrouwen waarbij zij hun/de mannen eren. Ze vasten, bidden en feesten voor een lang en gelukkig huwelijksleven. De aanblik van het
Pashupatinath tempel complex was vrij bizar. Aan de ene kant de prachtige vrouwen, aan de andere kant de openluchtcrematies langs de heilige Bagmati-rivier die gewoon door blijven gaan. En iets verder op nog een soort kamertjes waar oude en/of zieke mensen gewoon op hun dood liggen te wachten waarna ze meteen op de plek van de crematie zijn. Nadat we het hele gebeuren een paar uur op ons hadden laten inwerken zijn we naar Boudha gefietst, waar een van de grootste Stupa's ter wereld staat en ook veel Tibetaanse vluchtelingen wonen.

De volgende dag wederom op tijd op. Ditmaal voor de eerste dag van onze 8-daagse Helambu / Langtang-trekking. Vanwege de interne situatie in Nepal en onze beperkte trekking ervaring besloten niet zuinig te doen en een paar euro p.p.p.d. uit te trekken voor een gids en een drager. Met de auto vanaf Kathmandu een uur rijden naar het beginpunt van de trek. Meteen bergop van 1.300 m naar 2.300 meter. Een hele klim, zeker daar het erg warm was en het pad erg nat, glad en rotsachtig en Arno ook nog last van maagkrampen had van een fout cake-je uit Boudha. Wel hele mooie uitzichten over de vallei en door leuke dorpjes met aardige mensen. Onderweg bijna geen toeristen gezien.
In de plaats van overnachting waren er een stuk op tien. 's Nachts was het helemaal mis met Arno:maag helemaal leeg gekeerd en 's ochtends te misselijk om te eten. Een hele dag veelal bergop lopen is dan wel heel erg zwaar.
Zonder drager waarschijnlijk zelfs onmogelijk. De paden waren wederom erg slecht door de hevige regen van afgelopen nacht. Om 15.00 uur gelukkig in plaatsje voor de nacht: leuke klein plaatsje (Gul Bhanjyang) met vele oude houten woninkjes en een school waar de jongeren dagelijks van heinde en ver naar toe komen lopen voor hun onderwijs.
De volgende ochtend was Arno wonder boven wonder weer volledig fit. Dat moest ook wel, want er wachtte en lange dag lopen, waarbij we zo'n 1600 meter zouden stijgen. Pad ging inderdaad ook alleen maar omhoog. Dit vonden de benen van Susanne niet erg aangenaam. Een zware dag voor haar dit keer.
Ook de gids die nu maagklachten had, had het erg zwaar en na de lunch bsloot ie dat het beter was niet verder te gaan, daar hij niet zeker wist of hij/wij de volgende plaats nog voor het donker zouden halen. Niets aan te doen. Gelukkig waren we op een mooie plek (Magen Goth) en konden we tijdens een korte wandeling nog even ontspannen van het prachtige uitzicht genieten.
Arno hier nog even in de openlucht geschoren en gewassen wat door de kinderen des huizes met grootse ogen nauwkeurig werd gadegeslagen.
De volgende dag ging het iets beter met de gids. Via Tharepati over nat en rotsachtig terrein met af en toe wat bos naar Gopte (=2 kleine guesthouses en verder helemaal niets) waar we al om 13.00 uur waren en ook zouden overnachten. Doordat het na de lunch flink bewolkt was en af en toe ook hard regende, konden we weinig anders dan wat lezen, praten, schrijven. Tegen de avond beter weer en na zonsondergang een prachtige sterrenhemel. Vroeg eten.
In het donkere hol met een hout gestookte kachel en fornuis voelden we ons net de figuranten van Van Gogh's "De aardappeleters" toen we de in schil gekookte aardappels kregen die je met je vingers moest pellen en verder "plain" moest eten. Een oude slecht geklede drager die zo van dit doek leek te komen, vervolmaakte dit beeld. Vroeg naar bed in onze tochtige slaapkamer van 1,3 * 1,8 meter die volledig gevuld werd door het bed (lees: houten flonder met een dun matje). 's Nacht flink koud gehad. De volgende dag al om 7.00 uur op pad voor de lange zware tocht over de Laurebina-la pass (4610 meter) naar Gosainkund. In het begin van de tocht veel afwisselend omhoog en omlaag. Prachtig uitzicht op de pass, bergen, dal en rivieren. Het is wel bijzonder hoe het berglandschap na 3 maanden reizen (veelal door bergachtig gebied) ons nog steeds ontzettend kan boeien door de voortdurend wisselende vergezichten en de wolkpartijen die je soms op grote afstand ziet en waar je enkele minuten later al weer midden in kan zitten, zodat je geen hand voor ogen ziet. Om 10.00 uur al aan de lunch, want tot 15.00 uur zou er geen andere optie meer zijn. Daarna alleen nog maar recht omhoog. Was wel bijzonder om te zien dat de bepakte drager en de nog steeds zieke gids het nog zwaarder hadden dan wij. Vanaf de Laurebina-la pass alleen nog maar naar beneden langs wat leuke meertjes naar het heilige meer van Gosainkund. Volgens de overlevering kwam de hindoe/boeddhistische god Shiva hier eens met zijn vrouw o.a. om hash te roken. Een reden voor de hindoes en boeddhisten om hier 2 maal per jaar gezamenlijk een festival te houden. De hele dag overigens maal 1 persoon tegengekomen tijdens het lopen.
De volgende dag al om tien voor zes op en snel op pad voor een zware klim naar een uitzichtpunt. Hier een geweldig uitzicht over de besneeuwde Himalaya-toppen van 7000 tot 8000 meter hoog, o.a. van de Annapura-range en de Langtang-range. Vervolgens konden we aan den lijve (lees: knieën) voelen wat het gezegde "What goes up, must come down" kan betekenen. In 5 dagen zijn we 3300 meter omhoog gelopen en nu moesten we in 2 dagen weer 2400 meter omlaag. Dat betekent dat je knieen flinke klappen te verwerken hebben.
Wel een prachtige route: aan de ene kant van de "ridge" de besneeuwde bergen, aan de andere kant een diep bebost dal met een woeste rivier en vele watervallen en zo nu een dan ging het pad door het bos heen. Na 2 dagen afdalen kwamen we in Dunche weer in de bewoonde wereld. Hier weer wegen met auto's en hier hadden we bijv. weer elektriciteit op de hotelkamer. Weg romantiek van 6 avonden kaarslicht.....dachten we. Wat gelopen door dit dorpje. Het centrum een beetje toeristisch (deze dag maar liefst 4 toeristen), maar daar buiten meer ongerepte straatjes met vele armoedige huisjes, hele aardige mensen en lieve kindertjes. Ook een schooltje bezocht: heel armoedig en kaal: klasjes van nog geen 3 x 4 meter waar 25 leerlingen op 3 houtenbankjes via een klein krijtbord les krijgen. Tijdens het diner gelukkig een powercut, dus de kaarsen konden weer uit de kast worden gehaald.
De achtste en laatste dag van de trektocht bestond uit een korte busrit van nog geen 120 km terug naar Kathmandu. Een relaxt dagje zou je zeggen......niet dus. De bus van 9.00 uur stond om 8.15 uur al in de startblokken, terwijl wij nog op ons ontbijt zaten te wachten. Snel een deel naar binnen gepropt en de rest in een doggy-bag. Na 5 minuten al de eerste checkpoint waar iedereen de bus uit moest. Stukje lopen, bagage controle en 100 meter verderop de bus weer in. Na een enorme hobbelrit van een klein uur langs diepe ravijnen, landslides en watervallen, kon de bus niet verder doordat de weg op 5 plaatsen volledig was weggeslagen door landslides. Dat werd bijna een uur lopen naar een bus die aan de andere kant van de landslides stond te wachten. Voor het vertrek over de het vervolg van de slechte bergweg werd de bus nog even gezegend en brandende wierookstaafjes onder de nummerplaat bevestigd. Al snel weer een checkpoint waarna de bus deels werd opgeëist door het leger. Iedereen die op het dak zat, moest er af en circa 20 militairen met wapens, munitiekisten en andere bepakking gingen erop. De rest van de mannen moesten ook nog in de reeds vrij volle bus. De bus had hiermee natuurlijk veel bekijks. 's middags even een korte lunchpauze waarbij iedereen in enkele minuten dezelfde rijstmaaltijd naar binnen moest proppen en er nog even een klein brandje in de keuken van het "restaurant" uitbrak. Daarna nog een lange rit met o.a. 5 a 6 checkpoints van leger en politie, waarbij alle Nepalezen weer voor controle de bus uitmoesten en een paar honderd meter moesten lopen. De toeristen konden blijven zitten. Een enorme onzinnig activiteit, die alleen maar tijd en geld kost en de Nepalezen gelaten over zich heen laten komen. Na 9 1/2 uur (herinnering de tocht was slechts 120 km) bussen eindelijk in Kathmandu. We bleken geluk te hebben gehad. De dag ervoor was er geen transport vanwege een door de Maoisten afgekondigde/afgedwongen "Bandh" (=staking).

De eerste dagen na de trekking hebben we gerelaxed in Kathmandu en omgeving. Wat geregeld voor een kapotte camera, een visa voor India en een foto-cdtje branden e.d. Donderdag naar Patan geweest, net ten zuiden van Kathmandu. Leuke oude stad met vele tempels, oude straatjes en ambachtelijke metaalbewerkers (veelal voor souvenirs). Bij de Kumbeshwar tempel was het erg druk. Allerlei prachtig gekleurde mensen waren druk bezig met een wekelijks ritueel van offeringen aan de god Shiva. Na Patan naar de Swayambhunath tempel in Kathmandu, beter bekend als de monkey tempel. Deze tibetaanse tempel is niet zo bijzonder, maar ligt hoog boven Kathmandu dus je hebt een prachtig uitzicht op de vallei. Hier ook een aardige nepalees ontmoet die ons op de wandeling terug naar het centrum uitnodigde voor een kopje thee. Erg leuk om een kijkje bij een nepalees gezin te nemen. Het huis betrof een kamer van circa 20 m2 op de derde verdieping van een oud gebouw. Geen toilet, douche of kraan binnen. Wel een op kerosine-gestookte kookhoek, 2 bedden (een voor vader en zoon + een voor moeder en dochter), 1 mini-bankje en 1 kast met een mini-zwart/wit-tvtje. Vrijdag o.a. naar Durbar Square in Kathmandu voor de festiviteiten van de 3e dag van het Indra Jatra-festival. Leuke ceremonie met dansen van Ganesh & Bhairab (2 hindoe-goden) en het verschijnen van de koning van Nepal die een groet bracht aan de levende godin Kumari. Dit is een jong meisje die het hele jaar in haar "paleis" wordt opgesloten en alleen op een handvol dagen naar buiten wordt gebracht. Na haar eerste menstruatie is ze godin af en leiden de meesten een ongelukkig leven. In onze ogen een ernstige vorm van (kinder)mishandeling, wat de goedkeuring heeft van een grote meerderheid in Nepal, maar waar tegen gelukkig wel al openlijk geprotesteerd wordt. Zaterdag met de bus naar Bhaktapur, een middeleeuwse aandoende, mooie stad, die dankzij een Duits project flink gerestaureerd is, zonder dat het al te nep lijkt en is. Onze laatste dag in Kathmandu zouden we eigenlijk gaat MTB-en in de vallei, maar dat moesten we wegens de enorme regen cancellen. Via internet hadden we nog een leuke diner afspraak gemaakt met Matt, een knettergekke amerikaan (werkloos door de internet-malaise) die we ook op de eerste dag in Lhasa hadden ontmoet. Was weer erg lachen en gezellig. Maandag 23-9 weer supervroeg op. Ditmaal voor de bus naar Pokhara. Wederom een schitterde rit door het prachtige nepalese landschap. Bij een landslide lang stilgestaan, omdat een enorm rotsblok de hele weg in 2 richtingen blokkeerde. In Pokhara (spreek uit: Pokkara) een hotelkamer met schitterd uitzicht op de besneeuwde bergtoppen (als het niet bewolkt is), eigen toilet en BAD, satelite TV en fan geregeld voor euro 5,-. Een bedrag wat misschien 25%-33% is van de normale hoogseizoen prijs. Pokhara is nl. behoorlijk uitgestorven en het is goed mogelijk dat er op het moment meer guesthouses & restaurants dan toeristen zijn. We zitten ook regelmatig alleen te eten in een van de enorme grote restaurants. Dit met dank aan de maoisten, die Nepal vakkundig naar de afgrond leiden in samenwerking met een veel te lakse en corrupte overheid + koning. Verder is Pokhara een zeer relaxte stad aan een prachtig meer en dichtbij de erorm hoge Himalaya pieken. Alleen de erg hard om handel drammende Tibetaanse vluchtelingen kunnen de rust verstoren. De volgende dag per fiets een bezoek gebracht aan een tibetaanse vluchtelingenkamp en een s.o.s. kinderdorp voor tibetaanse kinderen. De meeste Tibetanen hier zijn in Nepal geboren en zijn nooit in Tibet geweest. Ze mogen wel, maar ze weigeren naar een bezit Tibet te gaan. Begrijpelijk aan de ene kant, maar aan de andere kant vragen wij ons af of ze in een bezet Tibet niet een beter leven zouden hebben. Misschien heeft het wel met de souvenirhandel te maken. De prijzen van de souvenirs liggen nl ondanks de beperkte aantallen toeristen hier een stuk hoger dan in Tibet, terwijl de kosten van levensonderhoud in Nepal lager zijn. Maar misschien denken we wel verkeerd. Voor de zekerheid maar wel wat sieraden gekocht bij 4 verschillende vrouwtjes tegen veel te hoge prijzen.
Beide trouwens flink last van maagklachten. De volgende twee dagen veel regen en Arno vrij ziek. Gelukkig viel dat samen en konden we helaas dus niet veel doen. De 2e dag wel naar Naudanda afgereisd om vanaf daar terug te lopen naar Pokhara. Een langere trek leek ons niets met dit weer / deze gezondheidstoestand. De volgende dag was het wel redelijk weer, maar Arno was nog zieker en ook Suus had last van darmklachten. Toch maar aan de leuke wandeling via Sarangkot naar Pokhara begonnen. Mooi uitzicht op het dal en meer van Pokhara en door kleine dorpjes. Helaas werden we halverwege een uur lang geteisterd door circa 100 bedelende kinderen die ons telkens in wisselende groepjes kwamen lastig vallen. Lang leve de toeristen die dit gedrag in de hand werken. Opgemerkt moet worden dat de volwassenen overigens werkelijk altijd supervriendelijk zijn en nagenoeg nooit bedelen. In Sarangkot kon Arno echt niet verder meer. Gelukkig kregen we een lift van een pakistaans stel dat een weekje vakantie in Nepal hield. De man werkte bij the christian welfare organization in Karachi waar 2 dagen eerder (25-9, dus tijdens zijn vakantie) zeven van zijn collega's waren vermoord door Moslim terroristen. Deze moslims hebben sinds Amerika's "War on Terrorism" al meerdere aanslagen om christenen in Pakistan gepleegd. Vrij bizarre situatie dus.
Zaterdag eerst maar eens naar de dokter. Arno waarschijnlijk flinke bacterie-infectie in darmen. Moest met een "stool-test" bevestigd worden. Suus voor de zekerheid ook maar gedaan. Zondag uitslag: beide verschillende bacterie-infecties, Arno wat zwaarder dan Suus. Dokter raadde ons aan om een paar dagen langer in Pokhara te blijven om de ontwikkeling te volgen en na een week weer een "stool-test" te doen. Gelukkig is het weer inmiddels erg goed, voelen we ons ook niet ziek en is Pokhara zeker niet vervelend om een paar dagen "vast" te zitten. Het is wel jammer dat we niet van al het lekker eten hier kunnen genieten. Want we hebben geen streng dieet van droog brood, droge rijst, gekookte aardappelen en water. Tijdens de 3 extra dagen in Pokhara was het enorm zonnig en warm en het zicht op de bergen erg goed, dus we hebben een beetje gevaren op het meer, relaxt zitten lezen e.d. Goed te doen dus, maar morgen (2 okt) wel lekker naar Chitwan toe.
Peter: Arno lijkt door de infectie inmiddels meer op Dolf Jansen dan op Anton Geesink, bij Suus is gelukkig nog niet zo veel verschil met voor de reis.
Over het geweld tussen de maoisten en het leger: O.b.v. ingezonden brieven in de krant en opmerking van locals mensen we te kunnen zeggen dat de aantallen van gewonde en gedode rebellen systematisch worden overschat en die van de kant van het leger worden onderschat. Toeristen merken niets van de schermutselingen, daar die ver van de toeristische plekken plaatsvinden. Ongerustheid hierover is echt niet nodig. Uiteten gaan brengt hier dus veel grotere risico's met zich mee.

Toevoeging juli 2004: Tijd voor een nieuw avontuur : werkreis naar Nepal

hotels in Nepal / guest houses in Kathmandu / guesthouse Pokhara / Reisverslag van Nepalese vrouw naar Algerije

Laatst bijgewerkt op: