Hieronder tref je een brief aan van
Jan Middelhoek van Koning Aap Reizen aan het Burma Centrum Nederland,
betreffende hun oproep tot een reizigers-boycot:
_____________________________________________
Burma
Centrum Nederland
P. Potterstraat 20
1071 DA Amsterdam
Betreft: open brief
Amsterdam, 19 april 2002
L.S.,
Na de ontvangst van jullie informatiepakket en de recente publicaties in
verschillende dagbladen is het ons duidelijk geworden dat het Burma Centrum
Nederland een campagne is begonnen tegen een aantal reisorganisaties die reizen
organiseren naar Myanmar, waaronder Koning Aap Reizen. Tijd voor een reactie.
Jullie begeleidende brief en nieuwsbrief (maart 2002) zal ik daarbij als
uitgangspunt nemen.
Inderdaad, wij organiseren al weer een jaar of tien reizen naar Myanmar. Hoewel
wij jullie mening onderschrijven over de verderfelijkheid van het huidig regiem,
is dit voor ons geen reden om het organiseren van onze reizen te stoppen.
Simpelweg, omdat wij en onze klanten tijdens deze reizen gemerkt hebben hoe
‘gewone’ Burmezen het waarderen als buitenlanders de moeite nemen hun land
te bezoeken. Het gedrag van die riksja-rijder, die uitbater van dat restaurantje
op de hoek, die booteigenaar, dat is ons referentiekader. Als wij en onze
klanten zouden merken dat zij ernstige bezwaren zouden hebben tegen onze
aanwezigheid, dan, en alleen dan, zouden wij stoppen met onze reizen. Laten we
elkaar niet voor de gek houden, ook in het totalitaire Myanmar zouden die
signalen snel duidelijk zijn. De riksja-rijder stopt niet als ik hem om een
ritje vraag, in het restaurant word ik zeer traag bediend en de booteigenaar
heeft geen tijd om zijn boot te verhuren. Hiervoor zijn geen grote referenda
nodig.
Wat mij verwart is dat jullie verder een onderscheid lijken te maken tussen
georganiseerde (groeps)reizen en ongeorganiseerde reizen (individuele
reizigers?). Corrigeer mij als ik het fout heb, maar de eerste categorie reizen
lijkt niet te ‘mogen’ terwijl de tweede categorie wel is toegestaan. Als dat
echt zo is vraag ik mij af of jullie wel begrijpen hoe wij onze reizen
organiseren. Nog afgezien van het feit dat Koning Aap Reizen zowel groepsreizen
als losse vluchten/startpakketten aanbiedt (zijn we nu voor de helft
‘fout’?) is dit onderscheid in mijn ogen niet bestaand. Al jaren kiest
Koning Aap Reizen zelf de hotels uit waar wij met onze groepsreizen overnachten.
Dit zijn kleine budget familiehotelletjes met 15 tot 20 kamers waar je als
individuele reiziger (en de Lonely Planet volgend) ook gewoon overnacht. Niets
geen vier- en vijfsterren hotels die ‘ongetwijfeld’ met buitenlands- of
druggeld gebouwd zijn. Wij kiezen deze hotels zelf uit en betalen hen ook
rechtstreeks. Onze lokale agent in Yangoon maakt de reserveringen en verhuurt
ons een bus voor de dagen dat wij deze nodig hebben. Voor alle duidelijkheid;
wij organiseren onze reizen dus niet via het Burmese Staatsbureau voor Toerisme
(MTT).
Maar ik maak mij geen illusies, ongetwijfeld komt er geld van zowel onze groeps-
als individuele reizigers terecht bij de overheid. Hotelletjes betalen belasting
(maar zoals overal ter wereld zo min mogelijk), onze klanten moeten hun 200 US$
omwisselen in FECs (omdat wij onze reizen niet via het MTT organiseren), de
visumkosten en entrees komen bij de overheid terecht, ja dat zal zeker zo zijn.
Zoals dat in ieder land gebeurt in Azië.
Vandaar mijn verwarring over dit, in mijn ogen, onzinnige onderscheid, gebaseerd
op een gebrek aan kennis van de manier waarop Koning Aap Reizen werkt.
Wat mij verder verbaasde was dat wij bij de aankondiging van de actie een
acceptgirokaart ontvingen met het verzoek om een donatie. Zijn wij niet
‘fout’ genoeg om toch een donatie te kunnen doen. Ook het feit dat jullie de
belangstellenden een fotoboek (Nijhuis/Donkers) aanraden en verder verwijzen
naar een website van een fotograaf met foto’s over Myanmar, verbaast me. Deze
mensen hebben namelijk gedaan wat jullie zo verfoeien, namelijk gereisd door
Myanmar. Ook voor de gewaardeerde collega’s van het Burma Centrum Nederland
lijken andere normen te gelden, ook zij (tenminste de persoon die ik eerder heb
gesproken en wat ik verder opmaak uit jullie nieuwsbrief) hebben Myanmar
bezocht. Ik probeer het te begrijpen waarom mijn klanten Myanmar niet mogen
bezoeken terwijl jullie, of de schrijvers en fotografen waar jullie naar
verwijzen, dat wel mogen? Jullie hebben gelijk, deelnemers aan onze reizen
zullen waarschijnlijk niet streven naar het versterken van de Burmese ‘civil
society’ (jeetje!), maar zijn voldoende bewust met reizen bezig zodat zij zelf
de afweging kunnen maken om thuis te blijven of af te reizen naar Myanmar en
zich daar op een verantwoorde wijze te gedragen. Kortom, waarom mogen jullie wel
naar Myanmar gaan (of in het verleden zijn geweest) en mijn klanten niet?
Nog even kort over de vorm van jullie actie. Inmiddels hebben we drie emails en
zeven kaarten binnengekregen. Vervelend van de vormgeving van de kaart is dat de
zender alleen naam en woonplaats opgeeft. Jammer, omdat we hen dan geen brief
kunnen sturen met onze motivatie om door te gaan met onze reizen naar Myanmar.
Of is het helemaal niet de bedoeling dat argumenten uitgewisseld worden?
Kleine complicatie bij jullie verzoek om onze reizen naar Myanmar stop te zetten
is dat Koning Aap Reizen nu juist gespecialiseerd is in minder voor de hand
liggende bestemmingen. Massabestemmingen slaan we liever over waarbij we tevens
gekozen hebben om ons te specialiseren in de regio’s Azië en Centraal- en het
Midden-Oosten. Zo organiseren we reizen naar een groot aantal bestemmingen waar,
naar Nederlandse maatstaven, het nodige ‘mis’ mee is, zoals: China (Tibet),
India (Kashmir), Vietnam (eenpartijenstaat), Laos (eenpartijenstaat),
Oezbekistan (eenpartijenstaat), Turkmenistan (dictatuur), fundamentalistische
staten als Iran, Irak en Libië en bijvoorbeeld Noord-Korea (‘socialistisch
paradijs’). Voor ons en onze klanten zijn het juist deze bestemmingen die een
bezoek waard zijn. Daarom reis je ook; om andere landen te bezoeken die qua
cultuur en achtergrond volstrekt verschillen van Nederland waardoor je leert te
relativeren en tegenwicht kunt geven aan vooroordelen etc.
Natuurlijk heeft onze organisatie ook financiële belangen bij haar reizen naar
Myanmar. Dat lijkt mij duidelijk. Toch is het bedrag wat we verdienen met onze
reizen naar deze bestemming niet zodanig dat we daarom onze reizen niet kunnen
stopzetten. De wijze waarop onze klanten hun verblijf in Myanmar ervaren, is
daarvoor bepalend. Overigens merken we dit jaar dat het aantal reizigers dat via
ons naar Myanmar afreist terug lijkt te lopen. Ongetwijfeld zal dit te maken
hebben met het feit dat het aantal organisaties dat reizen naar Myanmar aanbiedt
dit jaar sterk is uitgebreid. Of te wel, de concurrentie is toegenomen.
Hoewel ik jaloers ben op de wereld waarin jullie leven, wat moet het heerlijk
zijn om alles en iedereen te kunnen indelen in begrippen als ‘goed’ en
‘fout’, vrees ik toch dat dit een schijnwereld is. Kortom, enig respect voor
mensen die op basis van de beschikbare informatie komen tot een andere conclusie
(en dus wel reizen naar Myanmar organiseren) kan geen kwaad. Dreigementen en het
opplakken van ‘labels’ helpt de bevolking van Myanmar in ieder geval niet.
Toch denk ik dat er ook positieve kanten zitten aan jullie actie. Het kan nooit
kwaad dat onze reizigers nogmaals kritisch nadenken over de gevolgen van
toerisme in een land. Jullie informatie kan hen daarbij helpen. Ik heb dusdanig
veel vertrouwen in onze klanten dat zij deze informatie op hun waarde weten in
te schatten. Voor de één betekent dit dat hij Myanmar zal mijden, een ander
reist juist wel af. Uiteindelijk bepalen zij, en alleen zij, welke
reisbestemming ze dit jaar met welke reisorganisatie zullen aandoen.
Omdat ik zelf vanaf volgende week twee weken in het buitenland ben (Noord-Korea)
zal ik niet aanwezig zijn op jullie discussieavond over de invloed van toerisme
naar Myanmar. Waarschijnlijk zal een collega de honneurs waarnemen.
Succes met de campagne !
Jan Middelhoek
P.S. kunnen jullie in volgende uitingen in de pers, i.v.m. het vergroten van
onze naamsbekendheid, onze juiste naam vermelden, namelijk Koning Aap Reizen.
Mijn dank.
Bron:
http://www.koningaap.nl/index.html?burmajanee.html&3
_____________________________________________
Hieronder tref je de tekst over het
boycotten aan van
een zekere Gordon, met een mening die wij in grote lijnen delen. Let op, deze
tekst is van 1998, dus een aantal zaken zijn niet meer actueel.
_____________________________________________
Why not go?
This is the biggest question that you need to ask
before you travel. Burma is ruled by a military dictatorship called "The
State Peace and Development Council or SPDC. It was formely called SLORC.
They are a government who rule for there own good.
Most companies contribute towards SLORC or do not continue to operate. They also
believe the Burmese have a right to rule all the other racial groups.
This gives a good reason to avoid travelling to
Burma as the government sees you as passively supporting them.
Why Go?
There is a lot of people within Burma who are not
sure if they should give up hope as they have no contact outside the country.
By going you meet people and hear of their
experience. They will talk in hushed tones of what they feel about the
government. They will then ask will you take mail out of the country for them as
they know there letters do not get through. I was told of one story of a man who
sent a letter out saying mail may be censored. A week later a letter turned up
saying "you are under the misunderstanding that mail is censored by the
Government. It is not."
You also get a personal view of what is
happening.
My Experience
By travelling to Burma I feel that I learnt more
than what I would have known by reading. You feel the SLORC is around at times.
On arrival all luggage is scanned in. Buildings
are surrounded with barbed wire and armed guards. The army base has the roads
around it closed at night. The footpath next to it is partially closed by a
barricade. If you walk down the wrong side a soldier will come running up to you
and tell you to cross to the other side of the road. They will then watch you to
make sure. Guns at the ready. I found this out by mistake.
The Ministers Office is a nice old building but
surrounded by barb wire. When I first went past a man suggested I come in to
look. I politely refused as I needed some money changed. On returning I went up
to the gate and asked about looking and photographing. The Captain came up and
curtly said no. I then thanked him and left. He followed me for 3 blocks to
ensure I didn't.
At Shwedagon I was sitting down taking in the
atmosphere. Some young boys came up to talk to me. An older man then appeared
and then they quickly vanished into the crowd.
On leaving the country all luggage is scanned as
standard. However they are more sensitive than normal. Goods that go through most Airports with no comment are hand
inspected. You must show them any
statues which they detect in your luggage. You walk through a scanner and then
you are hand scanned. Who argues with 5 armed guards around you. Make sure you
have a least one statue you do not mind losing or showing it is worthless. A
hindu statue works well as they don't know what it is.
This was in January just after Aung San Suu Kyi
was placed under house arrest.
However walking down the street people would talk
to you as you walk past telling you how the SLORC had shut down all the
universities and there life was on hold. They would tell you about the people
who are moved away for development. They would talk of their general dispair.
Ex-aircraft engineers who now spend their life buying and selling fruit.
However if you stop to talk they will walk off.
You will sit in a busy tea store and people will
sit next to you to talk but only if the rest of the store is full.
The people will tell you about the laws. If a
foreigner is killed in a road accident. The driver goes to jail for life. The
other driver must keep visiting the police station to pay bribes.
You hire a motor bike to foreigners and the same
occurs. Motor Bikes are too dangerous for foreigners.
As outlined in the photos you may see the slave
labour. The definition of what is slave labour comes up. Asian nations have
traditionally had people work instead of paying taxes. However, SPDC have taken
this to a new extreme.
The people however want knowledge and want any
foreign magazines like Time.
Schools can only teach Burmese and English.
Officially you cannot donate but there are ways if you meet the right people.
Things are in short supply to the public.
Specially petrol where you can only buy a rationed amount at a time and only in
certain places which the government record. However black market petrol
is available everywhere out in public sight at ridiculous prices. Including
right next door to soldiers?
Currently I noticed no curfews however most shops
closed around 11pm. No push for you to get off the streets.
The Black Market and FECs
The currency is officially the kyat. However $US
and FEC are accepted.
Only entering the country as an independent
traveller you must purchase $US300 of FECs. This money goes straight to the
government. You withdraw money from a bank or change traveller's cheques and you
get FECs. Once again the $US goes to the government.
Enter as a group tourist and you buy no FECs.
Officially you can only change $US into FECs or
at an official money changer to kyat.
However on the streets, at hotels or at markets
people are willing to change $US as long as there is not government officials
around. This is done quickly, quietly and you normally get around 10 to 20%
better exchange rate. The official rate is ridiculously low and no-one uses it.
FECs give a slightly lower exchange rate.
Independent or Group Travel?
From my observations and talking to people you
can travel independently through Burma even though I did not.
The big question is that of entering and paying
for the FECs.
I went on an organised tour because of time.
However if you are going on an organised tour make sure there is no connection
to MTT. Some group tour companies offer an arrival package for around $AUS100
which includes about 2 days accomodation and transfers. This counts as a group
tour.
The embassy in Canada does not like giving out
package tour visas.
If you are travelling independently bargain down
the amount of FECs you will pay. This normally works. Only pay for accomodation
or transport with FECs.
Travel by private transport. Avoid the
Mandalay-Bagan ferry. Stay at private guesthouses. Avoid places developed by
slave labour.
My opinion is go and give the people some hope.
But avoid supporting the government.
Bron:
http://www.geocities.com/TheTropics/Cabana/7789/eficsf.htm
