India Verslag - o.a. Varanasi, Khajuraho, Rajasthan, Udaipur, Delhi, Agra (Taj Mahal), Orccha

Daarna het mooie Nepal verlaten en in twee lange dagen naar Varanasi in India gebust. Vrij vermoeiend, maar onderweg veel leuke plaatsjes gezien. In India net als in Nepal her en der wat checkpoints en eenmaal werd de bus door circa 10 opgeschoten jongeren met stokken aangehouden. Nadat de chauffeur ze wat geld had gegeven, konden we weer verder.
Voor Varanasi waren we door allerlei negatieve verhalen over de drukte, armoede, smerigheid, lijken in de rivier e.d. op het ergste voorbereid. Het is inderdaad vrij bizar, maar niet zo erg als we gedacht hadden. Erg indrukwekkend allemaal om allerlei ceremonies te zien: het bidden en wassen in de rivier en de ceremonies rondom de crematies waarvan er dagelijks vele tientallen (misschien wel honderden) plaatsvinden en om midden tussen de lichamen te staan die gecremeerd worden c.q. klaar voor crematie gemaakt worden. Het hoe wat en waarom is ook erg interessant.
Vanochtend om half vijf op, om op tijd bij de rivier te zijn voor een boottocht bij zonsopgang. Helaas was het geen helder weer, maar de mist creëerde een zeer mysterieuze sfeer rondom de Ganges, waar al weer vele mensen bezig waren met de wasceremonies en de crematies nog steeds in volle gang waren.
Vanuit Varanasi via Satna, Khajuraho, Orccha, Agra en Fatehpur Sikri naar Delhi en van daaruit volgt vast meer nieuws.

Op 10 oktober met de trein (3 AC klasse, veel te luxe) in 7 uur naar Satna, waar we de volgende dag de bus naar Khajuraho namen. 's Ochtends vroeg naar het busstation. De restaurants en winkels nog niet open, dus eerst maar een kaartje kopen. Bus ging meteen, dus zonder ontbijt + weinig drinken de bus in. Bus was een ontzettend oude rammelbak, die enorm krap en afgeladen vol was. Op de hobbelige weg maakten de klapperende ramen een oorverdovend lawaai en deed de buschauffeur zijn best om elke tegemoet komende vrachtwagen/bus nog later te ontwijken en nog krapper te passeren dan de vorige: een angstaanjagende ervaring. Na circa 1 uur ging de motor stuk, die gelukkig langs de weg in een half uur gerepareerd werd. Even later stortte een van de banken in. Onze laatste Parle G-koekjes en een half liter water moesten de ergste trek en dorst wegnemen, want in de dorpjes onderweg stopten we zo kort of hadden ze niet eens stalletjes met etenswaren, zodat we niets konden kopen. Na 5 uur bussen en zo'n 1200 "horns" verder (een gemiddeld buschauffeur gebruikt zijn zeer luide claxon zo'n 3 a 5 keer per minuut) waren we bij de afslag Khajuraho, waar we als sardientjes in een jeep (gingen circa 16 mensen in) naar het stadje zelf werden vervoerd. In dit vrij relaxte plaatsje eerst het oude stadje bezocht + een van de armoedigste schooltjes. De volgende dag zijn we naar het beroemde tempelcomplex gegaan. Prachtige 1000 jaar oude tempels met vele beelden en "carvings". De beroemde "erotic carvings" (die veelal standjes uitbeelden die een gemiddeld westers lichaam echt niet aankan), beslaan misschien 5 a 10% van het totaal. Veel meer afbeeldingen betreffen gevechtssituaties en alledaagse taferelen. Erg mooi ! Zondag 13 oktober met de bus en tempo naar Orchha, een nog relaxtere plaats, waar de locals je vrijwel uitsluitend voor een goed bedoeld praatje aanspreken. Dit in tegenstelling tot Varanasi en in mindere mate Khajuraho, waar iedereen die spontaan of je afkomt, alleen op je geld uit is. In Orccha, eens de hoofdstad van de Bundelas, vind je vele goedbewaarde tempels en paleizen. In een paleis kun je zelfs voor een paar euro overnachten. Helaas hadden die paar toeristen die naast ons ook de nacht in Orchha verbleven hetzelfde idee en moesten wij uitwijken naar een gewoon guesthouse. De verlaten tempels en overige ruines/gebouwen vormen een perfect onderkomen voor Sadhu's die hier dan ook in grote getale aanwezig waren. 's Avonds in een restaurant met 2 zich vervelende obers lang zitten praten over religie, huwelijk, rol man/vrouw, buitenechtelijke relaties, sex en anti-conceptie. Vanuit Orccha met de autoriksja naar het treinstation in Jhansi, waar we binnen 10 minuten al kaartjes hadden gekocht en net op tijd in de al rijdende trein naar Agra konden springen. We hadden alleen wel kaartjes gekocht voor de 2e en laagste klasse: een soort gevangenis op wielen, waar iedereen je aanstaart en je maar moet zien hoe je een plekje bemachtigt. Vrij lastig als je als laatste de trein instapt. Gelukkig creëerden 2 aardige Indiërs een plekje voor ons en duurde de rit "slechts" 3,5 uur. In Agra snel een hoteltje opgezocht en meteen naar de Yamuna rivier gelopen voor de eerste aanblik van de Taj Mahal bij zonsondergang. Hier vielen we meteen met onze neus in de boter, want er vonden wat ceremoniële handelingen plaats rondom het einde van het 9-daagse Durka-festival. Onder begeleiding van muziek, gedans en geklap werden 2 Durka's en vele versiersels in de rivier gegooid. De volgende ochtend om 5.30 uur op om voor zonsopgang bij de Taj Mahal te zijn. In de koelte, met het mooie zonlicht en slechts weinig toeristen in het complex was dit een prachtige ervaring: wat een indrukwekkend groot en mooi complex. 's Middags naar het grote rode Agra Fort, waar o.a. de Mughal keizer Shah Jahan (de "bouwer" van de Taj Mahal) door zijn zoon gevangen werd gehouden. De overlast van de (postcard)hawkers, touts en riksja-rijders viel ons trouwens mee. 16 oktober met de bus naar Fatehpur Sikri. In de bus 2 Franse doktoren ontmoet, die Arno aanraadden in Delhi nog voor controle naar het ziekenhuis te gaan, daar de infectie ongemerkt over langere tijd andere gezondheidsproblemen kan veroorzaken. Dat gaan we dus meer even doen. Fatehpur Sikri is een vrij goed bewaarde spookstad, midden in de woestijn, met een mooi paleis en een enorme moskee, die van 1571-1585 als de hoofdstad van het Mughal Keizerrijk diende, maar door watertekort al snel verlaten werd. Hier als een van de weinige toeristen ook overnacht. Door het leuke stadje gelopen. Combinatie van nieuwsgierige en aardige mensen en arme, bedelende kinderen. Naarmate we weer richting de moskee liepen, kwamen we heel veel arme, bedelende kids tegen. Ze liepen in een grote groep schreeuwend achter ons, een beetje treiterend: "hello pen, hello rupee" etc, echt een enorm oorverdovend kabaal. Op een gegeven moment voelden we iets in ons nek en op de rug. Bleek dat 1 vervelend jochie koeienshit naar ons had gegooid: heel fijn ! Hij was natuurlijk nergens meer te bekennen. Achteraf viel het nog mee, gelukkig was het ook van achteren. 's Avonds gingen we met de baas van het hotel en 2 Ieren naar een tempel voor het Durka-festival. In Fatehpur had iemand besloten het festival met een 10e dag te verlengen. Tussen de locals klauterden we over een soort nagebootste pelgrimsroute over bamboe-stelen en kropen we door ondergrondse gangen langs Durka-beelden. De route moest de echt route in de bergen simuleren. De volgende dag met de bus via Agra naar Mathura. Onderweg circa 15-20 locals met beren langs de weg. De beren moeten dansen voor betalende toeristen. Een triest gezicht. In Mathura, de geboorteplaats van Krishna, vind je heel veel bedelaars + Sadhu's. Hier komen nl. veel Hindoe-pelgrims die o.a. met aalmoezen hun karma proberen te verbeteren. Onverwachts kwamen we hier weer de 2 Franse doktoren tegen, die de dag ervoor een heel andere kant opgingen. Met hun eerst naar Vrindavan, waar Krishna zijn jeugd door bracht en honderden tempels staan. Daarnaast is hier ook een belangrijk Hare Krishna-complex: de grote witmarmeren Krishna Balaram tempel. 18 oktober eerst naar het grote en zwaar bewaakte Shri Krishna Janmboomi. Op de grote witte tempel veel spreuken tegen materialisme en het streven naar sexueel en ander genot. Onder de moskee naaste de tempel een celachtige kamer, waar hare Krishna geboren schijnt te zijn. Daarna door de ontzettend smerige straten van Mathura (veruit de vieste tot nu toe; met heel veel afval, modder, dode beesten) naar de Vishram ghat (trap langs rivier) waar Krishna zou hebben gerust nadat hij koning Kaisa had vermoord. Ook hier veel Brahmi's (priesters), Sadhu's en hare Krishna figuren. In Mathura verder geen westerse toeristen, alleen volgelingen dus. Met de bus in 3 uur over de goede Agra-Delhi snelweg naar Delhi gegaan, waar we aangenaam verrast werden, daar er op het busstation helemaal geen irritante hotel-touts en riksja rijders stonden. En de auto riksja zette ons keurig voor ons hotel af. Je hoort weleens verhalen over dat ze zeggen dat je hotel is volgeboekt of simpelweg verdwenen is en dan brengen ze je naar een hotel waar hun vriendje zit. We waren dus op alles voorbereid, maar dat hoefde achteraf niet. Dit was de eerste keer in India. Ook tijdens een eerste ronde door de stad viel het ons op, dat je in ieder geval in dit gedeelte van de stad (Paharganj) weinig wordt lastig gevallen en het meevalt met de aanwezigheid en de hoeveelheid bedelaars/daklozen. De eerste hele dag in Delhi een uitslaap- en regeldag gehouden. Naar de Myanmar ambassade voor een visa en het ziekenhuis voor een tweede stoeltest. Ook veel door nieuw Delhi gereden en gelopen. Hier lijkt Delhi zeker niet op een heel armoedige en drukke stad; brede lanen, veel groen/parken (golfcomplex), westerse banken, Mac Donalds etc. Vandaag (20 oktober) 's ochtends eerst naar het rode fort, 1 van de highlights van Delhi. Na fort Agra een flinke tegenvaller, want deze enogzinds vergelijkbare fort is volledig onder restauratie. Daarna geprobeerd naar Raj ghat (de crematie plek van Ghandi)te lopen, maar we kwamen middenin een achterbuurt terecht, beetje eng. Ook later met riksja langs veel armoedige straten;het beeld dat je verwacht bij Delhi, maar wel een vreselijke aanblik. De riksja rijder weigerde om onverklaarbare redenen (spreken bijna geen woord engels) verder te gaan, dus gingen we eerst maar naar Jama Mashjid (de grootste moskee van India) en Chandi Chowk (de bekendste bazaarstraat van Delhi). Beide niet heel bijzonder, vooral de bazaar was erg druk. Delhi valt ons dus tot nu toe een beetje tegen, maar is niet zo erg als de meeste verhalen doen vermoeden. Helaas moeten we nog wel een dag extra blijven om de uitslag van de stoeltest te krijgen. Dinsdag gaan we naar Jaipur (1 nacht) en daarna naar Pushkar.  

Nadat we in Delhi weer volledig gezond zijn verklaard, zijn we op 22 oktober met de bus naar Jaipur gegaan. Een aardige stad, die de roze stad wordt
genoemd, maar volgens onze ogen was het meer baksteen rood/oranje en betrof het slechts een klein deel van de oude stad. Hier wat door de stad gelopen
en genoten van het indiaase leven. Ook het Jantar Mantar -ruimte observatorium en het Amber fort bezocht. In de krant lazen we over Salman
Khan, een soort indiaase marco bakker of patrick kluivert, die in Mumbai in een dronken bui 5 mensen aanreed waarvan er een overleed. Deze filmster zit
nog steeds vast tussen de gewone gevangen en wacht een flinke gevangenis straf. Patrick en Marco mogen blij zijn dat ze hun zware misdaden in Nederland hebben begaan. Een heel ander bericht vertelde dat we binnenkort in India ook van de Ketchup song mogen gaan genieten: we maken onze borst nat.
Vanuit Jodhpur niet zoals gepland naar Pushkar gegaan, maar op het laatste moment gekozen voor Bundi. Een kleine blauwe stad met zo'n 80.000 inwoners
waar nog geen 10 toeristen rondliepen. Heel relaxed, echt een beetje het indiaase leven, met ontzettend veel aardig mensen en nagenoeg geen bedelaars
en irritante shop-keepers en riksja-rijders. Een oase van rust met een prachtig verlaten fort en paleis, waar je nog gratis naar binnen kan. Daar
naar Chittorgarh, weer een indrukwekkend fort, en verder naar Udaipur. Een superromatische stad met weinig toeristen, bedelaars, irritante shop-keepers
en riksja-rijders, maar veel paleizen (o.a. die gebruikt werden in James Bond's Octopussy) en forten en aardige en mooie mensen.
Na Udaipur via het prachtige Jain-tempelcomplex in Ranakpur naar Jodhpur, waar we een beetje relaxed door de stad hebben gedwaald en een ticket naar
Bangkok hebben geboekt. Het is nl. sneller en makkelijker en niet eens duurder om via Thailand naar Laos / Myanmar te reizen dan vanuit Delhi.
Vanuit Jodhpur gaan we naar Jaisalmer en dan via Pushkar naar Delhi om op zondag 11 november ons vliegtuig naar Thailand te halen.

Genoeg over ons reis. We willen ons even bemoeien met de interessant bijdragen van Peter en Guido in het gastenboek. Inhakend op de interessante gedachtengangen van Guido. Het is inderdaad schrijnend dat wij in Nederland belasting betalen om o.a. de landbouwsector in de E.U. te subsidiëren, zodat
de EU op oneerlijke wijze kan concurreren met arme boeren in de derde wereld. Daarbij moet men bedenken dat veel subsidie terecht komt van een aantal grote rijke boeren die de subsidie uberhaupt niet nodig hebben (net zoals de rijken het meeste van de spaarloonregeling profiteren, anders
organiseren dus deze regeling). Mede vanwege deze oneerlijke concurrentie is er veel armoede onder de boeren in de derde wereld. Dat vinden wij in
Nederland dat weer zo erg dat we geld voor ontwikkelingshulp geven, wat weer voor 50-90% in de handen van corrupte rijken en/of militairen valt. En van de rest komt een groot deel terecht bij niet-werkende of niet-structurele projecten. Het zou mooi zijn als het geld via een directere manier bij de
mensen en goede projecten terechtkomt die het nodig hebben. Daar zouden de stemmers op de boerenpartij (het CDA van Peter look-a-like JPB) eens goed
over moeten nadenken voor ze in januari weer het knopje voor JPB indrukken.
En inhakend op de opmerkingen van Peter. Wij snappen ook niets van de acties van George W. Bush en zijn collega-terrorist Osama Bin Laden, die elkaar met
terroristische acties bestoken met negatieve invloed op de wereld economie. Hier hebben weer m.n. de allerarmsten (veelal in moslimlanden) het meeste
last van. Hier in Rajasthan gaan op dit moment mensen dood van de honger omdat de dramatische afname in het aantal (m.n. amerikaanse) toeristen de toch al belabberde situatie ernstig verslechterd. De situatie was al slecht omdat er al jaren minder regen is gevallen dan normaal, waardoor er een
enorme droogte is, waardoor uiteraard de voedsel en hout(brandstof) productie lager is. 11 september en de foute reactie van Amerika hierop hebben de situatie dus ernstig verslechterd. Voeg daarbij het gebakkelei van de regeringen van twee door de UK gecreëerde arme landen en je hebt de ingredienten voor een regelrechte humanitaire landen. Wij hopen op regen en zijn benieuwd of iemand kan zeggen dat wij er volledig naast zitten en dat wij in Nederland en meneer Bush gewoon door moeten blijven gaan zoals we gaan.

In Jodhpur bleken ze 's avonds voor de nachttrein naar Jaisalmer slechts 1 bed voor onze tweeen te hebben. Tickets dus maar gecanceld en de volgende dag met de bus gegaan. Een rit van 5 uur in een overvolle en warme bus. De eigenaar van het familie-hotel in Jodhpur zat achter ons. Hij ging voor een gids-cursus naar Jaisalmer. Wat zitten praten en info over India en Jaisalmer gekregen. In Jaisalmer werden we weer opgewacht door een enorm leger hotel-touts, die, omdat we de enige toeristen in de bus waren, allemaal op ons afkwamen. Allen genegeerd en voor een fijne prijs een prachtige kamer in een oude Haveli (soort herenhuis) in het fort van Jaisalmer gevonden. Mooi uitzicht over de stad en de Thar-woestijn. In Jaisalmer lekker gerelaxed: beetje uitslapen en rondbanjeren door de oude stad en het fort en wat Haveli's bezocht. Ook een 2-daagse camelsafari geboekt. De dag ervoor was Arno door een slechte maaltijd bij het Little Tibet restaurant erg ziek. Het eten kwam door 4 gaten tegelijk weer naar buiten. Dat beloofde weinig goeds voo beentjes en het zitvlak deden wat zeerder dan de eerste dag, maar met wat positiewisselingen was het goed te doen. 's Avonds op tijd in Jaisalmer om vanaf een rooftop restaurant de lichtjes en het vuurwerk van het Diwali-festival gade te slaan. Nadat de ergste kruitdampen waren opgetrokken snel naar het station voor de nachttrein naar Jodhpur. 5.30 uur in Jodhpur waar het vuurwerk al weer in volle gang was. Hier het grote imposante fort bezocht met een prachtig uitzicht op de oude blauwe en vers geverfde stad. Daarna met de bus naar Pushkar, waar we onze laatste nachten in India zouden verblijven, relaxen en uitslapen.
Pushkar is een klein, idyllisch, mysterieus stadje met honderden tempels en een heilig meer. Het is een belangrijke plek van de god Brahma en er staat een van de weinige Brahma tempels in India. Er komen dus vele pelgrims naar Pushkar om te bidden en te baden in het meer. Dit jaar is de beroemde camel-fair van 12-20 november, dus de voorbereidingen hiervoor pakken we nog even mee.
Nadeel in Pushkar zijn de vele jonge hippie-achtige toeristen die hier alleen komen om rond te hangen en te blowen. Mn de veelal asociale Israelische zijn in grote getalen aanwezig en scheuren op hun grote motoren door de smalle straatjes om van hun guesthouse naar het paar honderd meter verder gelegen restaurant (en v.v.) te gaan.
Ook hadden we hier nog even ruzie met een indiaase camel-fair deelnemer. De relatief rijke vrouw met kind op haar arm dacht ongevraagd een mooie pen van Arno te kunnen afpakken. Alleen met fysiek geweld konden we het weer terugnemen.
Zaterdag 9 november 's ochtends vroeg eerst naar de Savitri tempel gelopen. Vanaf hier een mooi uitzicht over Pushkar en de binnendruppelde kameel-karavanen. Vanavond om 19.00 uur vertrekken we met de nachtbus naar Delhi, waar we zondagnacht het vliegtuig naar Bangkok nemen.

Uitgebreider India foto verslag /  travel report / hotels India